अजुनी या शहरात

काही केल्या कशावरच वा कुणावरच रेलता म्हणून येत नाही, तेव्हा कविता येते. आपल्याच सोबतीला आपणच जन्माला यावं, तशी माळावरच्या बाभळीसारखी वेडीवाकडी बेबंद उगवत जाते. शब्द भले की बुरे, जमलेले की न जमलेले, समकालीन की जडावलेले या सगळ्यांचे हिशेब नंतर होत राहतात. पण त्या-त्या वेळी कविता एक हक्काचं, जन्मजात, दिलखुश राजेपण बहाल करते. या इथे माझी सत्ता आहे, इथे मला टेकायला जागा आहे, इथून मला कुणी ऊठ म्हणणार नाही - अशी, ध्रुवबाळाच्या जातीची, निरंतर आश्वस्तता कविता देऊन जाते; तेव्हा मी रिकाम्या भरधाव ट्रेनच्या दारात उभी असते आणि पुढे क्षितिजापार पसरत जाणाऱ्या रुळांवरही माझंच राज्य असतं.